Zaman, ölüm ve beyhudelik hakkında konuştuğumda bahsettiğim şey tam olarak da buydu. Bu işin başında daha büyük fikirler var. Çoğunlukla, toplum olarak bizim ortak ilüzyonlarımız bunlar. Aralıksız 14 saat cesetlere baktığınızda düşündüğünüz şeyler bunlar oluyor. Böyle bir şey yaptın mı hiç? Gözlerinin içine bakarsınız, resimde olsalar bile... Ölü ya da canlı olmaları fark etmez. Yine de okuyabilirsiniz. Ve ne görürsünüz biliyor musunuz? İyi karşılamışlar. İlk başta değil, ama tam orada, son anlarında. Aşikâr bir rahatlama. Çünkü korkuyorlardı. Ama şimdi ilk defa gördüler, her şeyi bırakmanın ne kadar kolay olduğunu. Ve gördüler o son nanosaniyede, ne olduklarını...

Sen, kendin, bu büyük drama hiçbir zaman küstahlık ve aptal arzulardan ibaret geçici bir çözümden başka bir şey değildi. Ve öylece bırakıp gidebiliyorsun... Hayatına o kadar da sıkı sıkıya tutunmak gerekmediğini görerek. Fark ediyorsun ki tüm hayatın, sevgin, nefretin, hatıraların, acıların, hepsi aynı şeydi. Hepsi bir rüyaydı. Kilitli bir odada sakladığın bir rüya. İnsan olduğuna dair bir rüya.

This... This is what I'm talking about. This is what I mean when I'm talkin' about time, and death, and futility. all right there are broader ideas at work, mainly what is owed between us as a society for our mutual illusions. 14 straight hours of staring at DB's, these are the things ya think of. You ever done that? You look in their eyes, even in a picture, doesn't matter if they're dead or alive, you can still read 'em. You know what you see? They welcomed it... not at first, but... right there in the last instant. It's an unmistakable relief. See, cause they were afraid, and now they saw for the very first time how easy it was to just... let go. Yeah They saw, in that last nanosecond, they saw... what they were.

You, yourself, this whole big drama, it was never more than a jerry rig of presumption and dumb will, and you could just let go. To finally know that you didn't have to hold on so tight. To realize that all your life, all your love, all your hate, all your memories, all your pain, it was all the same thing. It was all the same dream, a dream that you had inside a locked room, a dream about being a person. 

True Detective, episode 3

Bilişsel Metastaz

"Bak, kendimi bir realist olarak görüyorum. Ama felsefi terimlere göre buna pesimist deniyor.
Bence insan bilinci evrimde trajik bir şekilde ilerledi. Çok fazla bilinçlendik. Doğa kendinden bağımsız bir bakış açısı yarattı. Bizler doğa kanunlarına göre var olmaması gereken yaratıklarız. Hepimiz bir yanılsama içindeyken, duyusal deneyimler ve hislerin gelişimi sayesinde birey olduğumuzu sanan fakat, aslında bir hiç olan bireyleriz.
Bence türümüzün yapması gereken en onurlu davranış, programlamamazı reddedip üremeyi durdurmak ve hep birlikte soyumuzu tüketerek kardeşçe bu haksızlığa son vermektir."


“I’d consider myself a realist, alright? 

But in philosophical terms I’m what’s called a pessimist. 

I think human consciousness is a tragic misstep in evolution. We became too self-aware. 

Nature created an aspect of nature separate from itself. 

We are creatures that should not exist by natural law. 

We are things that labor under the illusion of having a self, that accretion of sensory experience and feelings, programmed with total assurance that we are each somebody, when in fact everbody’s nobody. I think the honorable thing for our species to do is to deny our programming. 

Stop reproducing. Walk hand in hand into extinction. 

One last midnight, brothers and sisters opting out of a raw deal.”

Rustin Cohle

The only thing that burns in Hell is the part of you that won't let go of life, your memories, your attachments.
They burn them all away.
But they're not punishing you, he said.
They're freeing your soul.

So, if you're frightened of dying and... and you're holding on,
you'll see devils tearing your life away.

But if you've made your peace,
then the devils are really angels,

freeing you from the earth...

UNKLE - inside

Jacob's Ladder (1990)

Rabbit in Your Headlights

christian suburbanite

Todd Anderson:
Mumbling truth

Truth like a blanket that always leaves your feet cold.

You push it, stretch it, it'll never be enough. 

You kick at it, beat it, it'll never cover any of us. 

From the moment we enter crying to the moment we leave dying,

 it'll just cover your face as you wail and cry and scream.

John Keating: Don't you forget this.